لوث در عرف شافعی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



شافعی نام یکی از شاخه‌های مذهب سنی از دین اسلام است. شاخه شافعی از مذاهب فقهی و پیرو ابوعبدالله محمّد بن ادریس بن عباس بن عثمان بن شافع از ائمه چهار گانه سنت و جماعت است؛ و لوث عبارتست از اماره‌ای که، قاضی بوسیله آن اماره ظن غالب بر صدق مدعی اولیای دم در مورد قتل یا جرح از سوی متهم پیدا می‌کند.


عوامل تحقق لوث

[ویرایش]

در عرف شافعی موارد زیر را برای لوث بیان می‌دارند:
۱- قرینه‌ای بر صدق ادعای مدعی وجود داشته باشد.
۲- ظن بر صدق ادعای مدعی وجود داشته باشد.
۳- جسد مقتول یا بعضی از اندام او (مثل سر او) در یک محله‌ای یافت شود، یا قرینه‌ای کوچک یافت شود که بین مقتول و اهالی آن محله یا آن قریه دشمنی دینی یا غیر آن وجود داشته است.
۴- هنگامی که مقتول در یک ازدحامی (مثل اجتماع سر چاه برای آوردن آب یا اجتماع نزد کعبه ) کشته شود؛ زیرا در این صورت، ظن غالب وجود دارد که اجتماع کنندگان موجب مرگش شده‌اند. در اینجا کشف عداوت و دشمنی بین اجتماع کنندگان و مقتول شرط نیست؛ اما احاطه و محاصره‌ی مقتول، توسط اجتماع کنندگان شرط است.
۵- جنگ بین دو گروه که گروه اول علیه دیگری دست به سلاح ببرد. در این صورت، برای گروه اول حق استناد به لوث باقی است.
۶- شهادت یک نفر مرد عادل ، شهادت زنان ، اظهارات فاسقین، کفار و کودکان که قطعا لوث است.
[۳] الزحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۶، ص۳۹۹.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. الشهید الاول، اللمعة الدمشقیة، ج۱، ص۲۵۲.    
۲. امام خمینی، تحریر الوسیله، ج۲، ص۵۲۷.    
۳. الزحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۶، ص۳۹۹.


منبع

[ویرایش]

قواعد فقه، محقق داماد، سید مصطفی، ج۴، ص۳۱۴، برگرفته از مقاله «لوث در عرف شافعی».    



جعبه ابزار