• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بخیه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بخیه گره موضع جراحت را می گویند.




بخیه، گره ى که بر موضع جراحت زنند.



از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، غصب، قصاص و دیات سخن رفته است.



زن حامله‌ اى که مرده و جنین در شکم او زنده است، چنانچه براى بیرون آوردن بچه راهى جز شکافتن پهلوى او نباشد باید پهلوى زن را بشکافند و پس از بیرون آوردن بچه، موضع شکاف را بخیه زنند



اگر موضع جراحت انسان محترم یا حیوان محترمى با نخ غصب ى دوخته شود، شکافتن بخیه و بیرون آوردن نخ- در صورت ایمن بودن از تلف فرد یا حیوان یا بروز بیمارى- واجب است.



اگر مجروح، جراحت ى را که از ناحیه دیگرى برداشته خود بخیه زند و پس از آن بمیرد در صورتى که هر دو عامل (وارد کردن جراحت و دوختن آن) در مرگ وى نقش یکسان داشته باشند، بر واردکنندۀ جراحت، نصف دیه ثابت است و اگر اولیاى مقتول بخواهند قصاص کنند باید نصف دیه جارح را بپردازند. ولى اگر سبب مرگ، دوختن موضع جراحت توسط خود فرد باشد، بر جارح چیزى نیست؛ نه دیه و نه قصاص. تنها جراحت وارده- اگر به‌گونه‌اى باشد که موجب قصاص بشود- قصاص دارد. در غیر این صورت، جارح ضامن ارش جراحت خواهد بود
اگر کسى با وارد کردن ضربه و مانند آن، بخیه بدن دیگرى را بشکافد چنانچه منجرّ به باز شدن مجدّد دهانه زخم شود باید ارش بپردازد. در صورت نرسیدن به این حد، در ثبوت ارش اختلاف است. البتّه به جهت آزار ى که رسانده، تعزیر مى‌شود، ضمن آنکه هزینه بخیه را نیز باید بپردازد.



 
۱. جواهر الکلام ج ۴، ص ۳۷۶- ۳۷۷    
۲. جواهر الکلام ج ۳۷، ص ۸۰- ۸۲    
۳. جواهر الکلام ج ۴۲، ص ۴۱    
۴. جواهر الکلام ج ۴۳، ص ۳۴۲- ۳۴۳.    





فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام ج‌۲، ص ۷۳    



جعبه ابزار