| از بر زين چون شه عشق آفرين • • • • • كرد زمين مفخر عرش برين | | |
| با تن صد چاك و دل سوزناك • • • • • ناله همى كرد به یزدان پاك | | |
| گفت الها! ملكا! داورا! • • • • • پادشها! ذو الكرما! ياورا! | | |
| در رهت اى شاهد زيباى من • • • • • شمع صفت سوخت سراپاى من | | |
| عشق تو شد جان و تنم فى هواك • • • • • نيست بود در نظرم ماسواك | | |
| جز تو جهان را عدم انگاشتم • • • • • غير تو چشم از همه برداشتم | | |
| كرد ز دل عشق تو هر نقش پاك • • • • • ساخت غمت جامهى تن چاكچاك | | |
| رفت سرم بر سر پيمان تو • • • • • محو توام واله و حيران تو | | |
| گر اَرِنى گوى به طور آمدم • • • • • خواستيَم تا به حضور آمدم | | |
| باللّه اگر تشنهام آبم تويى • • • • • بحر من و موج و حبابم تويى | | |
| عشق تو شد عقل من و هوش من • • • • • گشته همه خلق فراموش من | | |
| مهر تو اى شاهد زيباى جان • • • • • آمده در پيكر من جاى جان | | |
| وادى سيناى تو شد سينهام • • • • • پرتو عكس تو شد آيينهام | | |
| اى سر من در هوس روى تو • • • • • بر سر نى ره سپر كوى تو | | |
| ديد رُخت ديدهى دل بىحجاب • • • • • لاجرم آمد به رهت با شتاب | | |
| عشق تو گنجى است به ويرانهام • • • • • غير تو كس نيست به كاشانهام | | |
| مىزنم از نالهى «هَلْ مِنْ مُغيث» • • • • • من چو نِيَم وز لب توست اين حديث | | |
| هست كنون در رگ و شريان من • • • • • خون تو و شوق تو اى جان من | | |
| سرّ غم عشق تو شد رهبرم • • • • • گو برود در ره وصلت سرم | | |
| اى دل و دلدار و دل آراى من • • • • • اى به رخت چشم تماشاى من | | |
| نيست ميان من و رويت حجاب • • • • • تافت به صحراى من آن آفتاب | | |
| تشنه لبم تشنهى درياى تو • • • • • لايم و آيينهى الاّى تو | | |
| تشنه به معراج شهود آمدم • • • • • بر لب درياى وجود آمدم | | |
| چون تو تن آغشته به خون خواهيم • • • • • حكم تو را از دل و جان راضيم | | |
| راه تو پويند يتيمان من • • • • • كوى تو جويد سر و سامان من | | |
| چون نيم از خود ز توام سربه سر • • • • • سر برود بر سر نى دربهدر | | |
| نقش همه جلوهى نقّاش شد • • • • • سرّ هو اللّه ز من فاش شد | | |
| آيينه بشكست و رخ يار ماند • • • • • اى عجب اين دل شد و دلدار ماند | | |
| منزل معشوق شد اين دار من • • • • • نيست در اين دار به جز يار من | | |
| هرچه ز من رفت تويى جاى آن • • • • • دل به تو پرداخت ز سوداى آن | | |
| آنچه به جا ماند ز جان و تنم • • • • • آنِ تو اى خار غمت گلشنم | | |
| گر سر من رفت به نوك سنان • • • • • هست سنان سايهى سرو جنان | | |
| من گل بستان رضاى توام • • • • • بلبل دستان قضاى توام | | |
| رويدى از داغ تو در باغ من • • • • • شاخ گل و سنبل و سرو و سمن | | |
| هرچه كه خوشنودى توست اى حبيب • • • • • با همه خوشنودم و دارم شكيب | | |
| تا مگر از لطف شفيعم كنى • • • • • با رقم قرب رفيعم كنى | | |
| نوح شوم قوم به كشتى كنم • • • • • وز كرمت خلق بهشتى كنم | | |
| كفر و گنه را خط باطل كشم • • • • • كشتى اسلام به ساحل كشم | | |
| تا دهم از غصّه به محشر نجات • • • • • امّت پيغمبر ختمى صفات | | |
| چون كه در افتاد شه بىمعين • • • • • از زبر اسب به روى زمين | | |
| خواهر غمديدهى زار و فگار • • • • • زینب محزون ز حرم اشكبار | | |
| رو به عمر كرد كه اى بىحيا • • • • • مىنگرى قتل امام هدى | | |
| مىنگرى زار چنين مىكشند • • • • • سبط نبى را و ندارى گزند | | |
| واى بر آيين تو اى سنگدل • • • • • اى ز تو ذرّات جهان تنگدل | | |
| نالهى زينب دل او كرد زار • • • • • گشت ز غم چشم عمر اشكبار | | |
| روى ولى جانب ديگر فكند • • • • • سنگدلى كرد لعين تا به چند | | |
| گشت عمر زار و ندادش جواب • • • • • بار دگر كرد به لشكر خطاب | | |
| گفت كه اى قوم تبه روزگار • • • • • اى گُرُه سنگدل نابكار | | |
| زين همه خلق اى سپه كج نهاد • • • • • نيست يكى مسلم نيك اعتقاد | | |
| مسلمى اى واى ميان شما • • • • • نيست يكى تا نگرد حال ما | | |
| آه كه آهش دل گردون فروخت • • • • • وز سپه شوم يكى دل بسوخت | | |
| آن گُرُه سنگدل دوزخى • • • • • وه كه ندادند به وى پاسخى | | |
| خيل ستم سوى حرم تاختند • • • • • غارتيان ولوله انداختند | | |
| در حرم عزّت پيغمبرى • • • • • دست گشودند به غارتگرى | | |
| شاه كه از ضعف حياتى نداشت • • • • • بر قدم خويش ثباتى نداشت | | |
| مظهر غیرت كه نبودش توان • • • • • از الم ضربت تيغ و سنان | | |
| از صف لشكر كه چنين جور ديد • • • • • چند قدم خويش به زانو كشيد | | |
| سخت برآشفت از آن قوم دون • • • • • گفت كه اى مردم زشت و زبون | | |
| دین و فتوّت نه، حمّیت كجاست؟ • • • • • غيرت و شرم عربيّت كجاست؟ | | |
| آخر اگر اهل هدى نيستيد • • • • • پيرو آيين خدا نيستيد | | |
| هيچ نترسيد ز روز جزا؟ • • • • • هيچ ندانيد بدى را سزا؟ | | |
| از عربيد آخر اگر بتگريد • • • • • بر حسب خويش همى بنگريد | | |
| با من اگر هست شما را مصاف • • • • • نيست زنان را سر جنگ و خلاف | | |
| شمر كه دل سنگتر از سنگ بود • • • • • وز ستمش قلب جهان تنگ بود | | |
| سوخت تو گويى دل بىباك او • • • • • گشت غمين گوهر ناپاك او | | |
| گفت حسين است على النسب • • • • • راست سخن گفت كريم الحسب | | |
| نا به تن وى رمق جان بود • • • • • آينهى غيرت يزدان بود | | |
| باز شويد از حرم عزّتش • • • • • دست كشيد از سلب و غارتش | | |
| باز شدند آن سپه پرگناه • • • • • از حرم شاه سوى قتلگاه | | |
| حرمله و خولى و شمر و سنان • • • • • جمله پى قتل شه انس و جان | | |
| با سپر و تيغ و سنان تاختند • • • • • هيئت شه ديده و دل باختند | | |
| عاقبت آن شمر شقاوت نژاد • • • • • برد سر از پيكر شاه رشاد | | |
| بود در آن حال شه تشنهلب • • • • • بر لب او العطش و ذكر رب | | |
| فوج ملك محو تماشاى او • • • • • چشم فلك بر رخ زيباى او | | |
| كرد خدا فخر كه اى قدسيان • • • • • آنچه نهان بود كنون شد عيان | | |
| سرّ بشر بر ملك اظهار كرد • • • • • حادثهى عشق نمودار كرد | | |
| اى قلم از عشق مكن گفتوگو • • • • • نيست خرد را ره اين هاى و هو | | |
| طبع الهى و دم آتشين • • • • • نقش برآب است سخن بعد از اين | | |
| دهر يكى داشت چو آن عشق باز • • • • • گشت به او هر دو جهان سرفراز | | |
| اهل حرم با دل پر انتظار • • • • • تا كه شه آيد ز صف كارزار | | |
| شيههزنان اسب بيامد ز راه • • • • • چشم حرم بود به اميّد شاه | | |
| ناله برآمد چو رسيد آن كميت • • • • • از دل هشتاد و دو تن اهل بيت | | |
| زين فرس چون كه نگون يافتند • • • • • يال و تنش غرقه به خون يافتند | | |
| اهل حرم گرد فرس ريختند • • • • • ز آه و فغان شورشى انگيختند | | |
| گفت يكى كاى فرس با وفا • • • • • كرد چه با شاه سپاه جفا؟ | | |
| اى فرس آخر چه شد آن شهسوار؟ • • • • • شاه چه شد؟ كو پدر تاجدار؟ | | |
| گفت يكى كودك شيرين زبان • • • • • نالهى او سوخت دل انس و جان | | |
| كى فرس آيا ز سپاه عرب • • • • • داد يكى آب بدان تشنهلب؟ | | |
| يا كه بدان حال كه لبتشنه بود • • • • • شمر دغا دست به خنجر نمود؟ | | |
| يك طرف اطفال ز مرگ پدر • • • • • اشك فشان ديده و خونين جگر | | |
| وز طرفى لشكر كفر و عنود • • • • • سوى حرم دست به غارت نمود | | |
| يك طرف اطفال و زنان از خيام • • • • • رفت برون سر به بيابان تمام | | |
| تا چه ستم كرده سپاه پليد • • • • • بر حرم عزّت شاه شهيد | | |
| شرح چنين حال بر اهل حرم • • • • • سوخت قلم را كه نگردد رقم | | |
| گر قلم اين سوى عنان كش زند • • • • • بر دو جهان نقش وى آتش زند | | |
| | |
