| هرچه در رمز و راز عاشور است • • • • • حرف اول نماز عاشور است | | |
| اى كه دل تا هميشه دلبر توست • • • • • عشق بازى نماز آخر توست | | |
| حج همان خط سير راه تو بود • • • • • کعبه گودال قتلگاه تو بود | | |
| در نمازت به خون وضو كردى • • • • • با خدا سير گفتگو كردى | | |
| سجده كردى ولى به چلّه نى • • • • • رو به معراج بود پله نى | | |
| به نداى لبان تشنهى تو • • • • • تن صد چاك تيغ دشنهى تو | | |
| به فداى نماز آخر تو • • • • • سجدهى سرخ و نعش بىسر تو | | |
| دل گرفتار توست يا مولا • • • • • ديده بيمار توست يا مولا | | |
| يا حسین عزيز دلتنگم • • • • • نينوايى است لحن و آهنگم | | |
| پسر فاطمه دخيل توام • • • • • تشنهى جام سلسبيل توام | | |
| پسر فاطمه عنايت كن • • • • • مرا سوى خود هدايت كن | | |
| يا حسين آتشى است در قلبم • • • • • ناله دلكشى است در قلبم | | |
| قلمم را به دست دل دادم • • • • • كه رسد تا به عرش فريادم | | |
| فصل در دشت خون شكفتن شد • • • • • نوبتِ از حسين گفتن شد | | |
| بر تن شعر تازيانه زدم • • • • • باز هم حرف عاشقانه زدم | | |
| ناله عشق سخت و جانسوز است • • • • • آتش عشق استخوان سوز است | | |
| عاشقى غربت و بلا دارد • • • • • کوفه و شام و کربلا دارد | | |
| هركه عاشق شود نمىميرد • • • • • او حياتى دوباره مىگيرد | | |
| «حسين» اسم اعظم عشق است • • • • • هركه اين گفت محرم عشق است | | |
| دل براى تو مىتپد مولا • • • • • در هواى تو مىتپد مولا | | |
| يا حسين از تو گفتم هوس است • • • • • در كف خون شكفتنم هوس است | | |
| عشق يعنى سرِ بريدهى تو • • • • • بوسه بر حنجر بريدهى تو | | |
| يا حسين از تو آبرو داريم • • • • • تا ابد با تو گفتگو داريم | | |
| عشقت آتشفشان سينهى ماست • • • • • او مدال نشان سينهى ماست | | |
| ما كه دلواپسيم در ميقات • • • • • مثل خار و خسيم در میقات | | |
| راه خود را ز كعبه كج كرديم • • • • • با تو از تو دوباره حج كرديم | | |
| وقت احرام شد کفن پوشيم • • • • • رختى از جنس خون بر تن پوشيم | | |
| حج اكبر طواف كرببلاست • • • • • كعبه در اعتکاف كرببلاست | | |
| عدهاى از تو راه كج كردند • • • • • كربلا را فداى حج كردند | | |
| عدهاى گرم كار خود بودند • • • • • غافل از تنگهی اُحد بودند | | |
| عدهاى نيز تكّهتكّه شدند • • • • • بندهى نام و نان و سكّه شدند | | |
| غرق در آخور علوفه شدند • • • • • عدهاى نيز اهل كوفه شدند | | |
| كوفه لبريز ناجوانمردى است • • • • • خنجر تيز ناجوانمردى است | | |
| جانِ زهرا به سوى كوفه مرو • • • • • با گل و غنچه و شكوفه مرو | | |
| كوفه ره بر تو بست يا مولا • • • • • بيعتت را شكست يا مولا | | |
| كربلا يعنى اشك يعنى آه • • • • • ذبح هفتاد و دو خلیل اللّه | | |
| قتلگه، مروه است، خيمه صفاست • • • • • عید قربان غروب عاشور است | | |
| كربلا كعبه اهورايىست • • • • • مشهدِ لالههاى زهرايىست | | |
| خفته بر روى خاك پيكر تو • • • • • مىدرخشد به روى نى سر تو | | |
| بر سر نيزه صوت قرآنت • • • • • التيامى است بر يتيمانت | | |
| از سرِ نيزه عشق مىجوشد • • • • • کربلا تا دمشق مىجوشد | | |
| از سرِ نيزه نور مىبارد • • • • • افتخار و غرور مىبارد | | |
| كربلا يعنى امتحان دادن • • • • • بر لب آب، تشنه جان دادن | | |
| رنگ الماس دارد آب فرات • • • • • بوى عباس دارد آب فرات | | |
| غنچههاى شكفته پژمردند • • • • • تشنه بودند و سر فرو بردند | | |
| بس كه فرياد العطش كردند • • • • • ر رهسپار شهادتش كردند | | |
| مىرود مشك آب بر پشتش • • • • • مرگ بازيچهاى است بر مشتش | | |
| آب در حسرت زبانش بود • • • • • در كف بوسه بر لبانش بود | | |
| شاخهى ياس بر زمين افتاد • • • • • مشك عباس بر زمين افتاد | | |
| يا ابوالفضل چشم مستت كو • • • • • در قنوتى ولى دو دستت كو | | |
| رفتى و قصهى وفايت ماند • • • • • بر تن آب ردِّ پايت ماند | | |
| رفتى و كوفه در ندامت ماند • • • • • آب شرمنده تا قيامت ماند | | |
| | |
