| اى مغنى پردهى ديگر نواز • • • • • چنگ را كن بر نواى عشق ساز | | |
| كن دمى تأليف نى را در نغم • • • • • تا ز خود گردم مگر آن دم عدم | | |
| در نواى نى چون نى سر تا قدم • • • • • بر بيان نينوا كردم قلم | | |
| نى، نوا برداشت باز از نینوا • • • • • بندبندم شد چون نى اندر نوا | | |
| نى، نواى نينوا را باز كرد • • • • • نينوا را با نوا همراز كرد | | |
| نينوا چبود محلّ ابتلا • • • • • گوش كن تا با تو گويم ماجرا | | |
| پاى تا سر جان و عقل و هوش باش • • • • • بر بيانم هوش دار و گوش باش | | |
| هر زمانى الرحيلى شاه عشق • • • • • مىزند بر رهروان راه عشق | | |
| گرم تا گردند و بىافسر دوند • • • • • در طريق بندگى از سر دوند | | |
| هر زمانت گرچه عالم مشركند • • • • • عارفان هستند گرچه اندكند | | |
| الرحيل عشق اندر كربلا • • • • • بود بانگ العطش ز اهل ولا | | |
| زان صدا گشتند هفتاد و دو تن • • • • • در ره عرفان و عشقت ممتحن | | |
| زان به ميدان ولایت تاختند • • • • • جان و سر را در ولايت باختند | | |
| زان صدا عباس مير خافقين • • • • • دست و سر را داد در راه حسین | | |
| شاه عشق آن مالك الملك فقط • • • • • كرد در ميدان قيام اندر وسط | | |
| در ركابش انبیا حاضر همه • • • • • بر جمال لم يزل ناظر همه | | |
| او چو شمع و انبيا پروانهاش • • • • • پيش شمعش جان به كف پروانهوش | | |
| تا نماند غير حق دمساز حق • • • • • بانگ «هل من ناصرى» شد راز حق | | |
| كيست كايندم دم ز منصورى زند • • • • • ناصر بالذّات را يارى كند | | |
| اندرين دشت بلا حق جو شود • • • • • او همه حق گردد و حق او شود | | |
| در ره عشقم فنا گردد كنون • • • • • مالك ملك بقا گردد كنون | | |
| قطره را بگذارد و عُمّان شود • • • • • جان دهد بهر خدا جانان شود | | |
| چون نواى قَبل موتو اَن تموت • • • • • شد بلند از ناى حىّ لا يَمُوت | | |
| بود طفلى شيرخوار اندر حرم • • • • • كآفرينش را پدر بُد در كرم | | |
| خورده از پستان فضل آن پسر • • • • • شير رحمت، طفل جان بو البشر | | |
| گرچه خوانند اهل عالم اصغرش • • • • • من ندانم جز ولىّ اكبرش | | |
| بر اميد جاننثارى آن زمان • • • • • خويش را افكند از مهد امان | | |
| دست از قنداق جان بيرون كشيد • • • • • بندهاى بسته را برهم دريد | | |
| آرى آرى شير حق است اى ولد • • • • • آنكه در گهواره اژدرها درد | | |
| بانگ برزد كاى غريب بينوا • • • • • نيستى بىكس هنوز اين سو بيا | | |
| مانده باقى بين ز اصحاب كرم • • • • • شيرخوار خسته جانى در حرم | | |
| بانگ زد كاى ساقى بزم الست • • • • • شيرخوار از كودكى شد مىپرست | | |
| شيرخوار عشق از امداد پير • • • • • شد ز بوى باده مست و شيرگير | | |
| شيرخوارم گرچه من شير حقم • • • • • زهره شيران بدّرد ابلقم | | |
| شيرخوارم ليك شيرم مست شد • • • • • چرخ در ميدان عزمم پست شد | | |
| صيد معنى شد شكار پنجهام • • • • • هين بيا كز زخم هجران رنجهام | | |
| عزم كوى دوست چون دارى بيا • • • • • ارمغانى بر به درگاه خدا | | |
| قابل شاه ارمغان كوچك است • • • • • كو به قيمت بيش و در وزن اندك است | | |
| نزد شاهان تحفه اندكتر خوشست • • • • • كه توان بگرفت نه پيش شه به دست | | |
| ارمغان اين لؤلؤ شهوار بر • • • • • نزد خسرو زر دست افشار بر | | |
| شاهباز وحدتم من در نشست • • • • • عيب نبود شاهم ار گيرد به دست | | |
| نيست دست از بهر دفع دشمنت • • • • • دست آن دارم كه گيرم دامنت | | |
| گر كه نتوانم به ميدان تاختن • • • • • سوى ميدان جان توانم باختن | | |
| گر ندارم گردن شمشير جو • • • • • تير عشقت را سپر سازم گلو | | |
| چون شنيد از گوش غيبى بىصدا • • • • • خالق اصوات بانگ آشنا | | |
| عشق بر پيغام اصغر شد سروش • • • • • آمد آواز على شه را به گوش | | |
| تاخت سوى خيمهگه بار دگر • • • • • تا از آن صاحب صدا جويد اثر | | |
| ديد كاصغر كرده عزم آن ديار • • • • • گشته از خرگاه هستى دست و بار | | |
| برگرفتش جيب و عزم راه كرد • • • • • روى همّت سوى قربانگاه كرد | | |
| بند بر تفصيل نبود كار عشق • • • • • تا چه كرد آن شاه در بازار عشق | | |
| هرچه بودش پاك با حق تاخت زد • • • • • مهرهها را بر دو حرف از باخت زد | | |
| چون به ميدان بر سر دست پدر • • • • • آيت كبراى حق شد جلوهگر | | |
| جان نمرود شقى گفتى هله • • • • • بود در جسم پليد حرمله | | |
| تير او چون کفر او بالا گرفت • • • • • در گلوى حق نژادى جا گرفت | | |
| شرع بازان حرز جان قرآن كنند • • • • • تير پس بر صاحب قرآن زنند | | |
| قبلهى اهل وفا شمشير حق • • • • • فارس ميدان قدرت شير حق | | |
| حضرت عبّاس كآمد ما صدق • • • • • بر :يد اللّه ايديهم ز حق | | |
| بر حسين از يك صداى العطش • • • • • دست و سر را كرد با هم پيشكش | | |
| دست هشت و سوى حق بىدست رفت • • • • • اشتر كف كرده تا حق مست رفت | | |
| ديد عباس آن كه دين را شد پناه • • • • • گشته قحط آب اندر خيمهگاه | | |
| ز العطش برپاست بانگ كودكان • • • • • آمد اندر نزد شاه انس و جان | | |
| كى شه بىمثل و بىانباز و يار • • • • • گشتهام در راه عشقت دست و بار | | |
| ز ابر عشقت بر سرم بارش گرفت • • • • • كشت زار هستيم آتش گرفت | | |
| گفت از غير تو دل برداشتم • • • • • هر دو عالم را ز كف بگذاشتم | | |
| بر تن من دست و بر دستم علم • • • • • العطش وانگه بپا ز اهل حرم | | |
| دست عباس ار نباشد صف شكن • • • • • بهر يارى تو نبود گو به تن | | |
| گر عَلَم باشد مرا زين پس به دست • • • • • مر عَلَم را نام من باشد شكست | | |
| گر فتد دست علمدارت چه غم • • • • • گو نيابد مر شكستى بر علم | | |
| نك علم را جانب ميدان زنم • • • • • گر شوم بىدست بر كيوان زنم | | |
| سوى ميدان بلا تازم سمند • • • • • نام خود تا چون علم سازم بلند | | |
| مر توان بردن ز يمن بيرقت • • • • • گوى نام از عاشقان مطلقت | | |
| در ميان عاشقان پاكباز • • • • • چون علم گردم به عالم سرفراز | | |
| خوش ز خون خويش از ميدان جنگ ب • • • • • از گردانم علم را سرخ رنگ | | |
| سرخ رنگى مر علم را آبروست • • • • • هر ظفر يابد به جنگ او سرخ روست | | |
| چون علم گرديد از خون سرخ رنگ • • • • • رو سفيد آيد علمدارت ز جنگ | | |
| سرخ رويى علتش منصوريست • • • • • رنگ زرد آثارى از رنجورى است | | |
| در فلك شمس است سرخ و با شكوه • • • • • زرد رو گردد نشيند چون به كوه | | |
| تا مرا دست علم بگرفتن است • • • • • مر علم را ننگ از دست من است | | |
| چون فتد دست علمگير از تنم • • • • • خود به منصورى علم را ضامنم | | |
| سرخ رو برگردم از ميدان جنگ • • • • • هم علم را سازم از خون سرخ رنگ | | |
| گر نيفتد از بدن در عشق يار • • • • • دست باشد بر بدن بهر چه كار | | |
| سركه در عشقت نگردد پيش جنگ • • • • • سر مخوانش هست بر تن بار ننگ | | |
| سينه كز عشقت نشان تير نيست • • • • • سينه نبود آن حصير كهنهايست | | |
| رفتم اينك همّتى خواهم ز شاه • • • • • بلكه آرم آبى اندر خيمهگاه | | |
| يعنى آيد آبم از عشقت به روى • • • • • ريزد از آبم نريزد آبروى | | |
| اين بگفت و بحر جانش كرد جوش • • • • • شد به ميدان مشك بىآبى به دوش | | |
| طالب مسكين كجايى گوش گير • • • • • مشك بىآبى طلب بر دوش گير | | |
| باز گويا چشم فهمت خواب رفت • • • • • نه پى آب هم چنين بىتاب رفت | | |
| يا كه نشنيدى تو گفتار مرا • • • • • يا نكردى فهم اسرار مرا | | |
| ز آنچه گفتم با تو اندر اين كتاب • • • • • باز پندارى كه رفت او بهر آب؟ | | |
| هست عباس علی خود بحر جود • • • • • چشمهى ايجاد و ينبوع وجود | | |
| هفت بحر از بحر جودش يك نم است • • • • • بحر امكان خود جهانى ز آن يم است | | |
| تا نه پندارى كه رفت از بهر آب • • • • • سوى ميدان با چنان شور و شتاب | | |
| رفت با مشك از پى آب طلب • • • • • تا تو را آموزد آداب طلب | | |
| دعوت عشق است بانگ العطش • • • • • آن صدا را دست و سر كن پيشكش | | |
| داعى حق چون زند بانگ به خويش • • • • • سر به كف بگذار و رو مردانه پيش | | |
| دست از هستى فروشوى سوى او • • • • • چون فتادت دست، سر كن گوى او | | |
| چون فتادت دست از دوش اى پسر • • • • • سينه كن بر تير عشق او سپر | | |
| چون فتادت دست بر دندان تو مشك • • • • • رگير تا گيرد فلك بر خود ز رشك | | |
| ز آنكه از حمل امانت آسمان • • • • • كرد ابا و كردهاى تو حمل آن | | |
| چونكه دست افتاد از دوشت به تيغ • • • • • سينه بر تيرش سپر كن بيدريغ | | |
| سينهات چون شد ز ناوك چاكچاك • • • • • چشم را كن وقف بر تير هلاك | | |
| چون به تيرش چشم را كردى نياز • • • • • كن به تيغش زود گردن را دراز | | |
| چون جدا شد سر ز دوشت بىدرنگ • • • • • استخوان خويش را كن وقف سنگ | | |
| هست يعنى تا كه آثارى ز تو • • • • • آيد اندر عشق او كارى ز تو | | |
| چون نماندت هيچ آثارى به جا • • • • • گشتهاى در وى فناء فى الفنا | | |
| در حسین اينسان علمدار حسين • • • • • شد فنا تا يافت اسرار حسين | | |
| كرد سر سودا به بازار حسين • • • • • در دو عالم گشت سردار حسين | | |
| در ره حق داد دست حقپرست • • • • • دستها شد جمله او را زيردست | | |
| چون يد اللّه دست عبّاس عليست • • • • • پس یقین دست خدا دست وليست | | |
| چون علی اکبر شهید کربلا • • • • • نور چشم انبیا و اولیا | | |
| ديد كآن سلطان اقليم وجود • • • • • خالق جان مالك غیب و شهود | | |
| مانده همچون ذات خود فرد و وحيد • • • • • جمله اصحابش ز تيغ كين شهيد | | |
| شاه را چون ديد تنها آن جناب • • • • • ترك هستى كرد و آمد نزد باب | | |
| گفت كاى سلطان ملك جان و دین • • • • • واصلان را منزل حقّ الیقین | | |
| برق عشقت سوخت يك جا خرمنم • • • • • سالك راه فنايت، نك منم | | |
| هركه در راه تو سر داد آن ولى است • • • • • ترك سر كردن كنون كار على است | | |
| من عليّم در تو ليكن دانيم • • • • • فانيم گر لايق آن دانيم | | |
| آمدم تا از تو گيرم رخصتى • • • • • خضر راه عشق اينك همّتى | | |
| گفت شاهش كاى دُرّ درياى عشق • • • • • مظهر حسن، آيت كبراى عشق | | |
| رو كه هستم من به دل دمساز تو • • • • • تا به منزل همدم و همراز تو | | |
| چون على اكبر به تأييد پدر • • • • • سوى ميدان فنا شد ره سپر | | |
| چون سراج معرفت وهّاج شد • • • • • مصطفايى جانب معراج شد | | |
| جبرئیل عقل تا ميدان عشق • • • • • در ركاب آن مه كنعان عشق | | |
| چون به ميدان دست بر شمشير زد • • • • • تيغ لا بر فرق غير پير زد | | |
| ذات باقى نيست يعنى جز حسين • • • • • عين نفىاند اين تمام و نفى عين | | |
| جبرئيل عقل از رفتار ماند • • • • • خانه خالى، غير رفت و يار ماند | | |
| شمس ميدان تاب وحدت برفروخت • • • • • پردههاى عقل و كثرت را بسوخت | | |
| گرم شد ز آن جلوه جان آن جناب • • • • • در قتال خصم هى زد بر عقاب | | |
| وصف توحيدش چو در دل رخ نمود • • • • • هيكلى را ديد كافرون ديده بود | | |
| سرّ لو كشف الغطا شد منجلى • • • • • ديد راز آن على را اين على | | |
| چيست لو كشف الغطا توحيد عين • • • • • هيكل توحيد نبود جز حسين | | |
| شد چو بر وى كشف اسرار وجود • • • • • ديد در دار وجود اندر شهود | | |
| جز حسين بن على ديّار نيست • • • • • اوست فرد و هيچ با او يار نيست | | |
| ذات عالى اوست باقى جمله پست • • • • • نيست با او هيچ و او در جمله هست | | |
| عالم اسماء چو شد بر وى عيان • • • • • ماند باقى يك تعيّن بس گران | | |
| گفت زين روى زادهى شاه شهيد • • • • • اين تعيّن را به جان ثقل الحديد | | |
| هرچه نوشيد از كف ساقى شراب • • • • • تشنهتر گرديد و شد جوياى آب | | |
| لاجرم مستسقى جامى ز شاه گشت • • • • • و از ميدان شد اندر خیمهگاه | | |
| كاى پدر از تشنگى جانم گداخت • • • • • بنده را شايد از جامى نواخت | | |
| گرچه ز اقسام تعيّن رستهام • • • • • كرده سنگينى آهن خستهام | | |
| زين تعيّن ساز جانم را خلاص • • • • • تا شوم مطلق ز قيد عام و خاص | | |
| چون على در ذات عالى شد فنا • • • • • زان فنا شد مالك ملك بقا | | |
| پس دهانش را به خاتم مُهر كرد • • • • • تا نگردد فاش راز اهل درد | | |
| هركه را اسرار حق آموختند • • • • • مُهر كردند و دهانش دوختند | | |
| چون على در ذات شاه ذو العلى • • • • • شد فنا اندر فنا اندر فنا | | |
| سوى ميدان شد روان بهر ستيز • • • • • جسم خود را كرد وقف تيغ تيز | | |
| آن ز حق بيگانگان بد پسند • • • • • كاهل شرع و قارى قرآن بُدند | | |
| بهر قتل حق ز هر سو تاختند • • • • • كين حق را ظاهر از دل ساختند | | |
| جسم حق چو از كينهى اهل هلاك • • • • • گشت از شمشير و خنجر چاكچاك | | |
| شد سوى افلاك وحدت رهسپر • • • • • برد از ميدان كثراتش بدر | | |
| چون حسين آواز اَدرك يا ابا • • • • • زو شنيد آمد به ميدان دغا | | |
| ديد نبود در جهان از وى اثر • • • • • گشت هرسو در سراغش رهسپر | | |
| زد صدا او را به آواز جلى • • • • • كت نبينم در كجايى يا على | | |
| گفت اى شه در بيابان فنا • • • • • نيستم ديگر مكان و حدّ و جا | | |
| از مكان و لا مكان بيرون شدم • • • • • عين ذات حضرت بىچون شدم | | |
| چون علی را اندرين كثرت نيافت • • • • • هشت كثرت را و در وحدت شتافت | | |
| ديد در صحراى وحدت واردش • • • • • متصل با ذات پاك واحدش | | |
| چون كه شاه عشق را در کربلا • • • • • عشق زد در دشت جانبازى صدا | | |
| ظهر عاشورا در آن صحراى كين • • • • • ديد خود را بىكس و يار و معين | | |
| ذو الجلال فرد با تيغ و سلاح • • • • • هشت پا را در ركاب ذو الجناح | | |
| عزم ميدان كرد چون حلاّل عشق • • • • • زینب از پى با زبان حال عشق | | |
| گفت كاى لب تشنهى بحر وصال • • • • • بعد ازينت در كجا بينم جمال | | |
| گفت بيرون از مكان و لا مكان • • • • • چون شدى يابى ز ديدارم نشان | | |
| هان برو زينب كه خواهى شد اسير • • • • • هست جانت زين اسيرى ناگزير | | |
| حق تو را بهر اسيرى فرد كرد • • • • • گرچه گردونى اسير گرد كرد | | |
| روى گردون را اگر گيرد غبار • • • • • كى توان انداخت گردون را ز كار | | |
| بحر توحيدى تو، گر پر شد كفت • • • • • سوخت كفها خواهد از موج و تفت | | |
| حق تو را خواهد اسير از بهر آن • • • • • كه نمايد خاكيان را امتحان | | |
| از اسيرى تو حق را حكمتى است • • • • • سرّ حق را در اسيرى شوكتى است | | |
| حق تو را خواهد اسير سلسله • • • • • از رضاى حق مكن خواهر گله | | |
| چون اسيرت خواست حق، چالاك شو • • • • • زير بار امرِ حق بىباك رو | | |
| گنج توحيدى تو، از ويران مرنج • • • • • ز آنكه در ويرانه باشد جاى گنج | | |
| امر حق زنجير و جان تو اسد • • • • • هست تا باشد ترا جان در جسد | | |
| چون به زنجير اوفتادى شاد باش • • • • • بند را همدست با سجّاد باش | | |
| باش هم زنجير با او در سلوك • • • • • هم مطيع امر آن رأس الملوك | | |
| هر دو زنجير بلا را قابليد • • • • • زانكه از يك دوده و يك حاصليد | | |
| نك ز ميدان بانگ طبل جنگ خاست • • • • • رو كه رفتم فتح و نصرت با خداست | | |
| حق مرا زد بانگ حالى ز ارجعى • • • • • كى نيوشد راز حق را مدعى | | |
| هين برو زينب كه عصر آمد به پيش • • • • • صبح خويشى، شام خويشى، عصر خويش | | |
| جمله صحبت در اسيرى عصر باد • • • • • عصرها را همّت ذو النصر باد | | |
| رو يتيمان مرا غمخوار باش • • • • • در بلا و در شدايد يار باش | | |
| رو كه هستم من بهر جا همرهت • • • • • آگهم از حال قلب آگهت | | |
| چون شوى بر ناقهى عريان سوار • • • • • دربهدر گردى به هر شهر و ديار | | |
| نيستم غافل دمى از حال تو • • • • • آيم از سر هركجا دنبال تو | | |
| رو كه سوى شام خواهى شد روان • • • • • با على آن صبح وصل عارفان | | |
| دان غنيمت شام غم را در عمل • • • • • زين سفر طالع شدت صبح ازل | | |
| نردبان عشق باشد راه شام • • • • • زان به معراج آيى اى احمد مقام | | |
| راه شام اى جان من منهاج تست • • • • • زان خرابه شام غم، معراج تست | | |
| چون خرابه گشت جايت شاد باش • • • • • تا كه گنج حق شود بر خلق فاش | | |
| رو اسيرى را كنون آماده باش • • • • • امر حق را بندهى آزاده باش | | |
| هان برو زينب كه دردت بىدواست • • • • • دردمندِ حق طبيب درد ماست | | |
| رو كه بيمار مرا يارش تويى • • • • • غلطد از هرسو پرستارش تويى | | |
| چون رود بيمارت اندر سلسله • • • • • بد مكن دل، شو دليل قافله | | |
| بر كسى عين دعاى بد مكن • • • • • باب رحمت را به خلقان سد مكن | | |
| او چو شير و امر حق زنجير حق • • • • • كى سر از زنجير تابد شير حق | | |
| گر دعاى بد كنى فيض خدا • • • • • قطع گردد از تمام ماسوا | | |
| پس صبورى در اسيرى پيشه كن • • • • • ريشهى بىطاقتى را تيشه كن | | |
| گر خورد سيلى سکینه دم مزن • • • • • عالمى ز ان دم زدن برهم مزن | | |
| حتم شد از حق اسيرى بر شما • • • • • خلق تا بينند حق را در شما | | |
| گر شوى بىچادر و معجر سزاست • • • • • كاين دليل معرفت بهر خداست | | |
| كنز مخفى پيش از اين بنهفته بود • • • • • شير هستى در نيستان خفته بود | | |
| خواست او خود را عيان و آشكا • • • • • ر هم تو را بر ناقهى عريان سوار | | |
| تا شود مفتوح راه معرفت • • • • • بر همه خلقان ز آثار و صفت | | |
| پس تو را لازم بود بىمعجرى • • • • • تا شود ظاهر كمال حيدرى | | |
| تا نگردد بسته بازويت به بند • • • • • هم سر من بر سر نى تا بلند | | |
| كنز مخفى كى شود ظاهر تمام • • • • • پس ز سر رو بر اسيرى سوى شام | | |
| شو به شام و کوفه خواهر در به در • • • • • تا كه بشناسند خلقت سر به سر | | |
| من بدون اين اسيرى گر شهید • • • • • مىشدم هم باز حق بد ناپديد | | |
| آن اسيرى زين شهادت بس سر است • • • • • در اسيرى تو حق پيداتر است | | |
| | |
