| باز برآمد هلال ماه محرّم • • • • • دورهى اندوه رسيد و نوبت ماتم | | |
| زلزله افتاد در قوائم گردون • • • • • ولوله افتاد در سلالهى آدم | | |
| شد ز زمین بر فلک خروش پياپى • • • • • شد ز فلك بر زمين سرشك دمادم | | |
| رشته هستی ز هم گسيخت كه آمد • • • • • محور گردون جدا ز مركز عالم | | |
| نیل چو خون شد به چشم موسی عمران • • • • • روز چو شب شد به چشم عیسی مریم | | |
| چار فرشته اند هولناك و عجيب نيست • • • • • گر متزلزل شده است عرش معظّم | | |
| غم نبود در بهشت و بهر پیمبر • • • • • در غم و درداند انبیاء مكرّم | | |
| عقل در اندیشه شد به كار طبیعت • • • • • دهر عزا خانه شد ز ماه محرّم | | |
| سبط پيمبر در اندوه است همانا • • • • • قصّه مسلم محقّق است و مسلّم | | |
| نوسفران حجاز رو به عراقند • • • • • فال بد است اين و مستعد فراقاند | | |
| شد به ره کوفه كاروان حجازى • • • • • تا كه حقیقت شود رسوم مجازى | | |
| هم ز وطن رخت بسته هم ز جهان چشم • • • • • يكّه سواران يثربى و حجازى | | |
| يكسره بازيچه ديده كار جهان را • • • • • با دل و با جان نموده يكسره بازى | | |
| همره حق يك به يك ملازم و چاكر • • • • • در ره دین سر به سر مجاهد و غازى | | |
| بر سرشان تيغ و محو جلوهى معشوق • • • • • در رهشان مرگ و گرم معركهسازى | | |
| سر به دم تيغ و جانشان به كف دست • • • • • پيشرو جمله سبط خسرو تازى | | |
| اهل عراق از نفاق در حقّ ايشان • • • • • كرده به غربت بسى غريب نوازى | | |
| تا كه گمان داشت روبهان به جسارت • • • • • بر سر شيران كنند دست درازى؟! | | |
| يا كه گمان كرد معجزات رُسُل را • • • • • سامريى رد كند به شعبده بازى؟ | | |
| ذلّت دنیا به [[عزت|عزّ [[ مرد دليل است • • • • • هر كه عزيز خداى گشت ذليل است | | |
| شاه عرب چو ز مکّه بار فرو بست • • • • • ديدهى انصاف روزگار فرو بست | | |
| هر كه سفر كرده يار نو سفرى داشت • • • • • چشم امید از وصال يار فرو بست | | |
| هر كه به ره ديد داد وعدهى قتلش • • • • • شاه كمر سختتر به كار فرو بست | | |
| جامهى احرام را ز تن به در آورد • • • • • اسلحه از بهر كارزار فرو بست | | |
| دست به كين عالمى بر او بگشودند • • • • • چون نظر از غير كردگار فرو بست | | |
| قوّت باطل نگر كه حقّ مبين را • • • • • راه گذشتن ز هر ديار فرو بست | | |
| تاخت سوى كربلا و ساخت در آن جاى • • • • • خصم بر آن شه ره گذار فرو بست | | |
| نى ره تنها به آن جناب ببستند • • • • • بلكه بر آن تشنه، راه آب ببستند | | |
| ظلم و جفايى كه شد ز كوفى و شامى • • • • • سوخت دل عالمى ز عارف و عامى | | |
| آنچه ز صدر سلف نرفت ز بيداد • • • • • جمله به دور یزید يافت تمامى | | |
| بس كه شد بسته بابهاى کرامت • • • • • بس كه شد خسته روحهاى گرامى | | |
| آن كه حلال و حرام ازو شده پيدا • • • • • خون وى آمد حلال جمع حرامى | | |
| گشت ز اشرار شام كشته به يك روز • • • • • آن همه اشراف ابطحى و تهامى | | |
| نام كنيزى به دخترى بنهادند • • • • • كز پدرش جبرئیل كرد غلامى | | |
| شمر بر آن سينه جاى كرد كه آمد • • • • • مخزن اسرار وحی حق به تمامى | | |
| پستى گردون نگر كه خصم لعين يافت • • • • • با همه پستى چنان بلند مقامى | | |
| خاك ره او طراز طرّه حوران • • • • • سينهى او خاك زير سمّ ستوران | | |
| شاه به دشت بلا براند چو باره • • • • • ديد سپاهى برون ز حد شماره | | |
| هر كه به پيمان سست بود و دل سخت • • • • • عهد ارادت گسست و جُست كناره | | |
| و آنكه بُد از خويش و از صحابه و ياران • • • • • صف زده گردش چو گِردِ ماه ستاره | | |
| فرقهى اصحاب را چو ديد وفا كيش • • • • • داد به خلد و به وصل حور بشاره | | |
| پس زبر ناقه شد چو مهر به گردون • • • • • كرد به حيرت به فوج خصم نظاره | | |
| داد به سر كردگان قوم بسى پند • • • • • دعوت حق را دوباره كرد و سه باره | | |
| از پدر و جدّ خويش خواند مناقب • • • • • بر شرف و قدر خويش كرد اشاره | | |
| پند مگر دامنى بر آتششان بود • • • • • تند شدند از پياده وز سواره | | |
| وعظ نشد كارگر اگرچه اثر كرد • • • • • آن سخن دل شكاف در دل خاره | | |
| كى سخن حق به گوش ديو كند راه؟ • • • • • ختم بر او گشته قهر حق خَتَمَ اللّه | | |
| روى چو شه سوى كارزار برآورد • • • • • موعظه بنهاد و ذو الفقار برآورد | | |
| بر سر گندآوران حُسام فرو كوفت • • • • • از دل سنگين دلان دمار برآورد | | |
| حمله ز هر سو نمود بر صف اعدا • • • • • دود دل از اسب و از سوار برآورد | | |
| بس كه بُد از دست روزگار دلش خون • • • • • كيفر از ابناء روزگار برآورد | | |
| همچو عقابى ز تير چارپر از شوق • • • • • بال و پر از بهر عرش يار برآورد | | |
| بر دل پاكش نشست ناوك تيرى • • • • • وز عقب آن تير آبدار برآورد | | |
| پا چو كشيد از ركاب گفتى از اندوه • • • • • عرش حق از گوش گوشوار برآورد | | |
| گاه ز تاب عطش فغان شررناك • • • • • از دل مجروح داغدار برآورد | | |
| گاه به پاس عيال بىسر و سامان • • • • • ديده ز هر سوى و هر كنار برآورد | | |
| جاى چو شد بر زمين ز گوشهى زينش • • • • • برد خداى از زمين به عرش برينش | | |
| اى شه دین! اى كه دين شد از تو قوى پشت • • • • • تشنه دهد جان، كسى كه تشنه ترا كشت | | |
| جور و جفايى كه با تو رفت در اسلام • • • • • كافرم اركس كند به ملّ زردشت | | |
| جز پسر سعد كه او به روى تو زد تيغ • • • • • كس نشنيدم كه بر درفش زند مشت | | |
| زخم تو يك سر به سينه بود و عجب نيست • • • • • ز آنكه نكردى به كارزار به كس پشت | | |
| شد اگر انگشترى ز دست سلیمان • • • • • از تو هم انگشترى برفت و هم انگشت | | |
| آمده طاووس عرش حضرت جبریل • • • • • چون كه به خون تو پرّ و بال بياغشت | | |
| قصّهى هر كس رود ز ياد و حديثت • • • • • مىنشنود تا به روز حشر فرامشت | | |
| همسر کفر است هر كه نيست تو را يار • • • • • دشمن حقّ است هر كه اوست تو را دُشت | | |
| اى شه برتر ز انبیا همه نامت • • • • • باد ز يزدان بسى درود و سلامت | | |
| يك تن و چندين هزار زخم كه ديده است؟ • • • • • يك دل و چندين هزار غم كه شنيده است؟ | | |
| خصم گرفتم كه سر ز خصم ببّرد • • • • • ليك سر كس كه از قفا ببريده است؟ | | |
| آنچه رسيد از جفا به شاه شهيدان • • • • • خود به شهيدى چنين جفا نرسيده است | | |
| و آنچه كشيده است خواهرش به اسيرى • • • • • هيچ اسيرى چنين جفا نكشيده است | | |
| حجلهى عيشى ز آه تير كه كرده است؟ • • • • • دست عروسى به خون خضاب كه ديده است؟ | | |
| از تن تبدار، طيلسان كه ربوده است؟ • • • • • بر سر بيمار از غضب كه دويده است؟ | | |
| ناوك پيكان آبدار به صد شوق • • • • • چون سر پستان كدام طفل مكيده است؟ | | |
| از پى يك گوشوار از سر سختى • • • • • گوش پريزاده دخترى كه دريده است؟ | | |
| بسترى از خستگى ز خاك كه كرده است؟ • • • • • خاتمى از تشنگى به لب كه مزيده است؟ | | |
| مركب بىراكب كه در به در آمد؟ • • • • • خيمهى بىصاحب كه شعلهور آمد؟ | | |
| آه كه كرد آسمان چه حيلهگرىها • • • • • ساخت به آل نبی چه كينهورىها | | |
| آه كه در قتل شيرزادهى يزدان • • • • • كرد به كين روبهى چه حيلهگرىها | | |
| از حرم آنان كه پا برون ننهادند • • • • • بس كه كشيدند رنج دربدرىها | | |
| خیمهگه شاه سوختند و نمودند • • • • • بىادبىها عيان و پردهدرىها | | |
| امّت ناكس به راه شام بدادند • • • • • آل نبى را سزاى راهبرىها | | |
| زمرهى اطفال نازپرور نورس • • • • • كرده به غولان دهر همسفرىها | | |
| بس گهر تابناك بحر رسالت • • • • • ضايع و پامال شد ز بدگهرىها | | |
| داده به قتل حسين فتوى و از مكر • • • • • ساخته اظهار جهل و بىخبرىها | | |
| تاج سِنان سَنان و نيزهى خولی • • • • • گشته سرى كو نموده تاجورىها | | |
| از پى انعام و تحفه برده به ميران • • • • • از سر اخيار و از گروه اسيران | | |
| چرخ بيفسرد گلشن نبوى را • • • • • ظلم، خزان ساخت باغ مصطفوى را | | |
| بر علوى نسبتان سپهر جفاكار • • • • • فتح و ظفر داده دودهى اموی را | | |
| خفته سلیمان به خاك ماريه بىسر • • • • • آمده خاتم به دست، ديو غوى را | | |
| بسته به زنجير و غل ولىّ موحّد • • • • • منبر و محراب مشرك ثنوى را | | |
| سخت تلافى نمود امت گمراه • • • • • در ره دین سعىهاى مرتضوى را | | |
| بازى گردون نگر كه سُغبهى خود كرد • • • • • روبه فرتوت، شيرهاى قوى را | | |
| گبر دغا تكيهزن به بالش عزّت • • • • • داشته برپاى سيّد علوى را | | |
| سبط نبى زير تيغ خفته و خوانند • • • • • بر سر منبر مناقب نبوى را | | |
| مزد رسالت اگر مودّت قرباست • • • • • در حرم احمد اين عزا از چه برپاست | | |
| آن كه بُد از ضرب ذو الفقار فرارى • • • • • وز دم شير خداى بُد متوارى | | |
| از چه سبب شد كه زادگان لنيمش • • • • • پادشهى يافتند و شرع مدارى | | |
| از چه جهت بُد كه يافتند در اسلام • • • • • اين همه عزّت ز بعد آن همه خوارى | | |
| گشته به خوارى ز ضرب تيغ مسلمان • • • • • پس شه اسلام را بكشته به خوارى | | |
| فوج يهودان خليفه گشته ز عیسی • • • • • پس شده شمشير زن به روى حوارى | | |
| جوق سگان طوقها نموده مرّصع • • • • • پس زده ناخن به روى شير شكارى | | |
| جرگهى خفاش گشته حاجب خورشيد • • • • • دعوى پرتو نموده در شب تارى | | |
| ملّت بارى ز ضرب تيغ گرفته • • • • • پس زده، شمشير بر خليفهى بارى | | |
| باللّه اگر ضرب ذو الفقار نبودى • • • • • هيچ به جز كفرشان شعار نبودى | | |
| | |
